Planty Jana Pawła II

Centrum Rawicza otoczone jest plantami z połowy XIX wieku, które powstały w miejscu XVII wiecznych fortyfikacji miejskich i stanowią strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej. Drugie pod względem długości i znaczenia po krakowskich. Około 1665 roku postanowiono otoczyć Rawicz systemem wałów ziemnych i fos (nie było wokół miasta murów). W skład systemu weszły również cztery bramy: Szymanowska, Poniecka, Wąsoska i Wrocławska. Umocnienia obronne służyły mieszkańcom około 150 lat. Zmieniająca się technika wojenna oraz rozrastające się miasto spowodowały, że budowle te straciły swoje dawne znaczenie. 
 
Dlatego wzorem innych miast w pierwszej połowie XIX wieku przystąpiono do likwidacji i niwelowania fortyfikacji. Na ich miejscu utworzono w latach 1840-1850 wspaniałe zieleńce publiczne, które w tym czasie zaczęto nazywać plantami. Specyfika rawickich plant związana jest z powstaniem miasta na tzw. "surowym korzeniu". Umożliwiło to zaprojektowanie wałów, a w konsekwencji utworzenie plant opartych na planie prostokąta o obwodzie blisko trzech kilometrów. Pierścień około 1700 drzew i kilku tysięcy krzewów otacza dziś rawicką starówkę.
W południowo-wschodnim narożniku plant z ziemi pozostałej po budowie miejskiej kanalizacji usypano wzgórze, z którego roztacza się panorama miasta. Tam też znajduje się armatka, która - według jednej wersji - jest pozostałością po pobycie Szwedów w Rawiczu w 1704/1705 roku. Druga, bardziej prawdopodobna, twierdzi, że jest to moździerz z XVIII wieku służący do strzałów wiwatowych.